Een speentje: de voordelen en de nadelen

Daar waar je om je heen kijkt, hebben kleine kinderen een speentje bij zich. Om te slapen, als troost, om de zuigbehoefte te bevredigen, om van de borst af te komen of gewoon zomaar.

Ik heb altijd een beetje een ambivalente verhouding met speentjes. Enerzijds vind ik het een fantastische uitvinding en aan de andere kant vind ik het maar raar.

Mag ik je uitleggen waarom?

De minpunten. 
Ergens vind ik het een beetje gek al dat gezuig op een stukje siliconen of rubber. Zelf zou ik dat vrijwillig niet uren lang in mijn mond doen en het lijkt me, hoe goed getest ook, op den duur helemaal niet zo gezond voor onze kinderen.
Maar belangrijker nog, een speentje vervangt de behoefte aan iets anders. Eigenlijk wil het kindje drinken of troost zoeken aan de borst bij de moeder. We hebben daar geen tijd voor, we hebben er geen zin in of de borstvoeding is niet gelukt. De vervanging is de fopspeen. Het troost, helpt de kleintjes in slaap en het houdt het kindje rustig. Niet zonder reden heten speentjes in Nederland fopspeen, we houden onze kinderen namelijk een beetje voor de gek. Ideaal, en toch vind ik het jammer dat we die basisbehoefte van onze kinderen niet zelf kunnen bevredigen.

Wat mij het meest tegenstaat is als mensen de speen gebruiken om maar zo snel mogelijk een kind te laten stoppen met huilen. Huilen lijkt op de een of andere manier niet (meer) sociaal geaccepteerd te zijn. Huilen is voor kinderen communiceren en een manier om om te leren gaan met emotie. Veel ouders vinden het maar lastig of gênant als hun bloedje het op een brullen zet. Er zijn ouders die bijna paniekerig reageren als hun kind gaat huilen. De eerste reflex is niet het kindje troosten, maar de tas ondersteboven gooien om de speen te zoeken. Speentjes die helaas ALTIJD kwijt zijn als je ze nodig hebt!

Maar waar is dan de liefdevolle arm waar het kind naar verlangt, zodat het kan uithuilen, zichzelf weer kan beetpakken en zo leert omgaan met emoties?
Hoe is het voor een mens in ontwikkeling als je huilen om honger, genegenheid, slaap, pijn, schrik, verdriet vaak wordt gestopt door een speen in je mond? Zeggen we daar niet indirect mee dat het kind de mond moet houden of altijd iets in de mond moet doen om troost te vinden?

Tot slot vind ik het een gek gezicht als je een groter kindje nog met een speen in de mond ziet. Het kind probeert te praten, maar er valt niets van te verstaan omdat dat ding in de weg zit.

Mensen zeggen altijd dat het beter is dan duimen. Dat geloof ik zeker. Maar alsnog is het vaak lastig om het speenzuigen af te leren en alsnog zijn de speentjes, ook die goed gevormde, niet goed voor de vorming van het gebit.

De pluspunten.
Een speentje is ideaal omdat het je kindje kalmeert. De zuigbehoefte is erg groot van baby's omdat het troost biedt, stressverlangend werkt en rustgevend is. Kinderen vallen vaak goed in slaap met een speentje. Als je kindje veel moet huilen, ziek is, krampjes heeft of even moet wachten, dan kan een speentje uitkomst bieden. Een baby zonder stress vermindert ook aanzienlijk de stress bij ouders.

In ons gezin wilden we, hoewel niet van harte, onze kinderen aan de speen brengen. Het is ons heel slecht en heel uitstekend gelukt. Misschien voelden ze onze weerzin ertegen, misschien hebben wij niet genoeg ons best gedaan direct na de geboorte, ik weet het niet. Maar onze zoons hebben er alle drie, in eerste instantie een hekel aan gehad. Onze oudste heeft met een half jaar wel kort de speen aangenomen. Hij is er in de avond mee in slaap gevallen, spuugde het uit en was tevreden. Met 10 maanden oud gooide hij het speentje uit bed en wilde daarna dat ding niet meer zien. Hij is een uitstekende slaper.

Onze middelste zoon heeft er nooit iets van willen weten. Hij wilde eigenlijk ook nooit stoppen met de borstvoeding. En ligt met 4 jaar nog steeds het liefst dicht tegen mij aangekropen als hij moet gaan slapen. Hij slaapt uitstekend als hij in de buurt van mama mag zijn.

Onze jongste zoon zette het ook altijd op een brullen en maaide met zijn armpjes als ik hem de speen gaf. Dus destijds maar gelaten. En toen. Nu komt mijn grootste geheim…niet doorvertellen anders krijg ik een hoop ellende over mij heen en ben ik niet meer geloofwaardig met mijn opvoedtips 🙂

Toen onze zoon 10 maanden oud was en ik al bijna gestopt was met borstvoeding, moest ik 400 kilometer van huis naar een begrafenis. Mijn ventje kon niet mee en ik moest echt gaan. Omdat hij nog nooit zonder mij in slaap was gevallen, dacht ik dat het drinken uit een flesje en het sabbelen aan een speen de oplossing zou zijn. Ik had 4 dagen de tijd om hem dat te leren maar daar wilde hij absoluut niets van weten!

En toch heeft 1 klein trucje er toe geleid dat onze kleine nu een mega speenfan is en nog steeds elke dag heerlijk in slaap valt met zijn speentje. En het trucje was…chocoladepasta! Ik heb twee keer een beetje Nutella op het speentje gesmeerd; hij vond het heerlijk en ontdekte daarbij dat hij dat sabbelen heel fijn vond.

Nu zit ik met de gebakken peren. Ik vind het lief hoe verknocht ons mannetje is aan zijn speentje. Het is zo makkelijk en praktisch hoe hij nu in bed gaat liggen, zijn speentje pakt en in slaap valt.

Maar wanneer mag hij niet meer? Wanneer is het ongezond? Wanneer ziet het er raar uit? Hoe zit het nu met al mijn bezwaren?

De gezonde middenweg dan maar?

Hoe gaan jullie om met speentjes? Zijn er regels? Herkennen jullie je in bovengenoemde bezwaren? Vergeven jullie me dat chocolade verhaal?

Liefs!

Geplaatst in Elke dag een mamadag.

2 reacties

  1. Pingback: Goede gewoontes voor het slapengaan | Bientjes Everyday Mommyday

  2. Pingback: Baby's slaapje is heilig, maar waar? | Bientjes Everyday Mommyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *