Het nieuwe feminisme en andere emancipatie ideeën

Geëmancipeerde vrouwIk was een aantal weken geleden een weekendje weg met 10 vriendinnen die ik heb leren kennen tijdens mijn studententijd in Leiden. 10 stuk voor stuk mooie, intelligente en bewuste vrouwen in de spitstijd van hun leven. Omdat het mij opvalt dat in Duitsland, waar ik woon, sommige rollenpatronen nog wat traditioneler zijn, was ik benieuwd hoe het staat met het feminisme bij mijn Nederlandse meiden.

De opvallendste wetenswaardigheden? Ze hebben (zover ik dat kan beoordelen) een volledig gelijkwaardige verhouding met hun partners. De meeste meiden hebben een gelijke verdeling met hun vriend of echtgenoot op het gebied van werk en de verantwoordelijkheid voor huis en kinderen. In de meeste gezinnen kookt de man, bijna alle dames zijn verantwoordelijk voor de was en er worden bijna geen overhemden gestreken voor manlief. De boodschappen brengt de supermarkt leverservice tot in de keuken en voor de grote poets staat elke week een betaalde hulp klaar met stofzuiger en poetslap.

Goed geregeld en een behoorlijke duim voor die meiden als je het mij zo vraagt!

Vrouwen op de barricaden

Wekende vrouwWat ben ik de vrouwen dankbaar die ooit de moed hebben gehad om de barricades op te gaan voor gelijke rechten van mannen en vrouwen. Wat is het terecht dat ik mag stemmen, mij mag scholen, mag werken waar ik wil, mij mag kleden hoe ik wil, seks mag hebben met wie ik wil, dat ik baas in eigen buik ben, etc.!

Ik ben er mij van bewust dat door de plek waar ik geboren ben en de man die ik getrouwd heb, ik in een luxe positie zit. Er zijn nog zoveel plekken in de wereld waar onrecht wordt gedaan aan vrouwen en dat is onvoorstelbaar! Dat verdient de aandacht, elke dag opnieuw! Ik word geraakt door beelden uit India waar vrouwen een protestmuur van honderden kilometers maken om zich samen sterk te maken tegen het onrecht wat hen wordt aangedaan. En met de dag raak ik meer geïrriteerd en boos op religieuze instanties die in de afgelopen eeuwen een grote bijdrage hebben geleverd aan die ongelijkheid tussen mensen. 

Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat we zelfs nog in ons westelijk-luxe-eiland waar we wonen moeten werken aan thema’s zoals (seksueel) machtsmisbruik binnen het huwelijk of op de werkvloer. Ik hoop van harte dat het vuurtje van de aandacht voor #metoo blijft branden, want dat is zo nodig! 

Nieuwe vorm van emancipatie

Hoewel het de West-Europese vrouw behoorlijk goed gaat, heb ik toch nog wat te wensen over. Als vrije, moderne vrouw wil ik een lans breken voor een nieuwe vorm van emancipatie voor zowel vrouwen, mannen als kinderen. En wel op de volgende 3 punten. 

1. Ik wens mij dat we bewuster worden van de conditionering over wat vrouwelijk en mannelijk is.

2. Ik wens mij dat vrouwen op elk gebied vrij mogen zijn, zonder daarbij de man als nastrevende standaard te zien.

3. Ik wens dat wij ouders in de terechte emancipatiedrift geen consessies doen op de basisbehoeften van onze kinderen.

Wat ik daar mee bedoel? Lees verder!

1. Stereotypering van de man en de vrouw

Stereotype vrouw?Uit een Britse studie met kinderen is gebleken dat we hoe goed we ook ons best doen, niet genderneutraal opvoeden. Dat heeft zo zijn gevolgen, omdat we op die manier rolpatronen, rolmodellen, interesses en gewoontes aanleren die eigenlijk niet van origine in een man en vrouw zo sterk verankerd zijn. Er zijn natuurlijk biologische verschillen tussen man en vrouw, die moet je niet ontkennen. Maar het blijkt dat de verschillen, zelfs op hormonaal niveau, minder groot zijn dan je eigenlijk zou denken. Door dat geslachtsafhankelijke opvoeden stimuleren we het vertrouwde oerbeeld van de werkende, sterke man en de mooi uitziende, verzorgende vrouw.

Veel vrouwen hebben zich in de laatste eeuw al behoorlijk vrij gemaakt van dat beeld dat een vrouw slank, kuis, zwijgzaam, verzorgend achter haar man moet staan en dat zij zorgt voor de kinderen en het huishouden. De ideale man daarentegen zit, uitzonderingen daargelaten, wat mij betreft nog best vast in het beeld van de fysieke en emotionele spiermassa en meestverdiener die het zorgen voor kinderen niet leuk hoort te vinden, maar liever de hele dag seks heeft. Echt geëmancipeerde mannen zouden bijvoorbeeld moeten kunnen kiezen om ook fulltime voor hun kinderen te zorgen zonder dat hun mannelijkheid daarbij in twijfel zou worden getrokken.

De conditionering over wat vrouwelijk en mannelijk is, is wat mij betreft een INgewikkelde indoctrinatie vanuit onze opvoeding, cultuur, onderwijs, culturele erfenis waarvan het tijd is dat we die gaan ONTwikkelen. Wat zou het goed zijn als we ons geheel los zouden maken van dat juk en echt vrij kunnen zijn in wie we zijn, hoe we eruit zien en wat we in ons leven belangrijk vinden. 

2. De man niet meer als na te streven standaard

In de emancipatie van de vrouw meen ik weleens de neiging te zien om ook dat te kunnen doen en laten wat een man doet. Feminisme, met als doorgeschoten doel, een man te worden.
Echte emancipatie is voor mij, je volkomen losmaken van al het hokjesdenken. Een feminist is niet iemand die voldoet aan het voorgekauwde beeld van een feminist. Een feminist is in mijn idee iemand die met haar eigen biologie kiest voor haar ambities, behoeftes, wensen en dromen. Daarbij is het om het even of zij werkt, gedeeltelijk of fulltime zorgt voor de kinderen, wat voor een beroep ze kiest, hoeveel seks ze heeft met hoeveel verschillende partners, hoe zij zich kleedt, of ze make-up draagt en hoe zij haar toekomst ziet. Een feminist mag geheel onafhankelijk zijn net zo zeer als zij er ook voor mag kiezen om financieel afhankelijk te zijn zodat zij kan zorgen voor haar partner en kinderen. Vrij om alle keuzes te maken, vrij van oordelen; volkomen vrij.

3. De emancipatie van het kind

Fulltime ouderschapKinderen hebben het over het algemeen goed in het westen. Toch ben ik er wel eens bang voor dat door hun ontbrekende luide stem zij in bepaalde maten het slachtoffer zijn van de huidige tendens in onze kapitalistische maatschappij waar vaders en moeders aangemoedigd worden zonder pauze, zo veel mogelijk te werken. Ik snap dat de volle inzet van elke economische kracht, voor onze economie goed is. Ik vind dat het op het gebied van emancipatie, uitstekend is dat vrouwen en mannen werken. Ik weet dat er veel gezinnen zijn waar beide partners moeten werken vanwege het feit dat ze anders hun baan verliezen of financieel niet rondkomen. Ik weet dat in veel gezinnen beide ouders moeten werken om zichzelf te voorzien in de financiële basis die men nodig denkt te hebben om mee te doen in de eisen van onze maatschappij (huis, auto, elektrische apparatuur, vrijetijdsbestedingen, vakantie, etc.). 

En ondanks mijn begrip van bovenstaande ben ik wel eens bang dat er daarmee in zekere mate voorbij wordt gegaan aan de werkelijke basisbehoefte van het kleine kind. Ik heb wel eens het idee dat we heel goed weten wat het beste zou zijn voor onze kinderen, maar dat we vanwege de maatschappelijke druk en de toenemende aandacht voor het individualisme, soms toch de grens verlegen en concessies doen.

Oost-west, thuis-best

Al zijn Nederlandse ouders kanjers in deeltijd werken, ik heb regelmatig het gevoel dat veel gezinnen zoekende zijn naar de balans tussen de behoeften van het kind en de eigen noden en behoeften. Veel ouders kampen met stille schuldgevoelens.

Emancipatie van het kind, betekent voor mij recht doen aan het kind. Ik wens voor kinderen een maatschappij waar de eerste 2,5 jaar fulltime ouderschap mogelijk is. Dat wellicht opa of oma een dagje per week oppassen, maar dat in die eerste tijd uitsluitend de ouders, allebei met parttime banen de zorgen op zich nemen. De eerste 1000 dagen in een mensenleven, leggen de fysieke-en psychische basis voor de rest van het leven. Kinderen hoeven in die tijd geen consessies te doen ten bate van onze zelfverwerkelijking. Die verantwoordelijkheid hoort bij het ouderschap: kinderen zijn de toekomst en dat zouden de politiek en onze werkgevers ook moeten ondersteunen. 

Ik gun het kinderen dat ze na die eerste tijd stap voor stap in het schoolse systeem worden opgenomen en dat ze daarbij, passende bij de leeftijd nog genoeg vrije tijd hebben om te ontspannen en klein te zijn. De meesten van mijn generatie kennen dat nog; hoe heerlijk was het om uit school te komen en thuis te worden opgevangen met een kopje thee met koekje? Het serieuze werkende leven, dat drukke leven zonder einde dat vele van ons soms behoorlijk over het hoofd groeit, begint vroeg genoeg. Thuis mogen zijn is de broodnodige accuoplader in onze hectische levens. Geldt dat niet ook voor ons? De tijd thuis met ons gezin is de tijd die uiteindelijk op ons sterfbed van meerwaarde is. Ik gun onze kinderen die thuistijd van harte; dat is hun eerste levensbehoefte en dat is de basis waarop ze kunnen groeien tot een stevig en harmonieus in zichzelf verankerde persoonlijkheid die de hele wereld aan kan.

Op de barricaden

Wat mij betreft is het tijd om Jip en Janneke eens anders te gaan voorlezen. Ik stel voor om bij de helft van de hoofdstukken de mannen- en de vrouwenrollen eens om te draaien. Idee?

Het is tijd om ons vrij te maken van alle voorgekauwde hokjes en maatschappelijke eisen waar we aan moeten voldoen. Wij passen ons niet aan aan de norm, maar wij veranderen de norm zodat die bij ons past. Vanaf nu kiezen we alleen dat wat ons gelukkig maakt daarbij rekening houdend met de essentiële behoeftes van alle leden van het gezin.

Wie gaat er mee op de barricaden?

Geplaatst in Ouderschap algemeen en getagd met , , , , , , , .

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *