Consequent zijn en 5 tips om met driftbuien om te gaan

Om ontspannen groot te kunnen worden zijn een paar voorwaardes nodig. Een vertrouwd verloop van gebeurtenissen, een bekende omgeving, momenten van rust, een herhaling van handelingen, vaste patronen gedurende de dag en het jaar, geven het kind een veilig gevoel en zelfverzekerheid. 

Die zekerheid en veiligheid krijgt een kind ook als een kind merkt dat de ouders integer en authentiek zijn. Of met andere woorden;

ouders die doen wat ze zeggen zijn betrouwbaar.

Als ouders geef je richting aan alles wat op de ontwikkelingsweg van het kind komt. Gedurende de babyfase is dat natuurlijk logisch, het kind kan zelf nog zo weinig dat het volledig vertrouwt op jou. Met de groter wordende wereld van het kleintje, groeit ook de zelfstandigheid en daarmee de wereld van een kind. Op die weg ben jij nog altijd de persoon die leidt en begeleid. Maar om te kunnen leren ontdekken wat de vrijheden zijn, zal het kind gaan experimenteren. Een kind wil leren dingen zelf te doen, maar zoekt daarin zijn eigen mogelijkheden en ook de zekerheden van de begrenzing.
Naarmate het kind ouder wordt, verschuiven natuurlijk de mogelijkheden en de grenzen steeds.

Is nee soms ja of ja soms nee, dan moet dat onderzocht worden!

Consequent zijn is voor mij een behoorlijk autoritair begrip. Ik spreek dus liever van betrouwbaarheid. Als een kind om iets vraagt, dan geef jij antwoord. In de drang van een kind om te onderzoeken, zal het jouw betrouwbaarheid testen.
Wat gebeurt er als ik het nog een keer vraag? Wat gebeurt er als ik het papa vraag? Wat gebeurt er als ik iets ander doe, dan van me gevraagd wordt? Wat gebeurt er als ik doe alsof ik het niet hoor? Wat gebeurt er als ik mijn broertje ga slaan? Wat gebeurt er als ik in huilen uitbarst?

Als een kind ontdekt dat nee niet altijd nee blijft, maar ook ja kan worden, dan geeft hem dat een ruimer onderzoekskader en dus reden om vaker uit te testen of jij wel bij je standpunt blijft. Vorige keer zei mama uiteindelijk ook ja op een ijsje. Als ik maar goed volhoud, kan het wellicht deze keer weer een ja worden.
Een klein kind overweegt natuurlijk niet altijd bewust deze experimentele stappen, maar het ligt er wel aan ten grondslag. Door te proberen leert het kind en leren is de drijvende kracht achter alles van een gezond kind in ontwikkeling.

Nee is nee, of toch niet?

Is nee soms ja of ja soms nee, dan moet dat onderzocht worden. En kinderen zijn in het bezit van een uitstekend uithoudingsvermogen. Blijft nee, nee, dan is dat wellicht vervelend, maar het is wel duidelijk en mama betrouwbaar.

Sommige kinderen zijn er gevoeliger voor als jij van gedachte verandert. Sommige kinderen kunnen er goed mee overweg als jij toch een keer je keuze aanpast. Met de ontwikkeling van je kinderen zal je gauw genoeg merken dat daarbij elk kind verschillend is. Opvoeding is daardoor nooit zwart/wit.

Ik ken een jongetje dat op een avond het hele huis bij elkaar brulde toen het in bed lag. Hij had nog honger zei hij. Eigenlijk had hij zijn tanden al gepoetst en was het al lang slapenstijd, maar zijn moeder gaf hem toch een banaan als uitzondering. De jongen genoot daar zo van, dat het zeker een paar maanden heeft volgehouden om elke avond opnieuw te brullen om een banaan.

Mijn 3 zoonsBij ons thuis

Mijn drie zoons verschillen ook. Mijn oudste zoon, kan goed omgaan met uitzonderingen, mijn middelste zoon niet. Mijn jongste moet ik op dat vlak nog leren kennen. Het begint meestal met het vragen om “nog een keer”. Nog en keer op een knopje drukken, nog een koekje, nog een keer dat boekje of nog een keertje van de glijbaan.

Al vroeg leer ik mijn kinderen dat ik aangeef wanneer iets de laatste keer is. Ik houd mij daar altijd aan en dat is voor mij de gouden sleutel. Ik geef de kinderen nog 5 minuten om te spelen voordat we opruimen, nog 1 allerlaatste koekje en dan bergen we samen de trommel op, nog 1 keer glijden voordat we weer naar huis gaan en nog 1 dikke zoen en dan moet mama de deur uit. En dat werkt. Het geeft kinderen tijd zich voor te bereiden om de laatste keer. Omdat ik betrouwbaar daarin ben en niet mijn grenzen aanpas, is er zelden gezeur. Prettig voor iedereen.

5 tips om om te gaan met driftbuien

Consequent zijn, is natuurlijk niet altijd makkelijk. Ondanks alle goede voornemens en perfectie interventies, ontstaat er soms toch een probleem of drama. Hoe ik daarmee omga? Hier mijn tips:

1. Verbale strijd voorkomen
Ga met kleine kinderen niet in een verbale strijd. Je verliest toch! Met een jong kind kan je nog geen compromissen sluiten of tot een verstandig overwogen oplossing komen. Soms heb je misschien geluk, maar meestal eindigt een onderhandeling in grotere woede en frustratie.

2. Afleiden
Beter is om een kind af te leiden. Hoe kleiner het kind, hoe makkelijker dat nog gaat. Je kan een kind wijzen op een vogel die voorbij vliegt, of je vraagt iets over een ander onderwerp. Belangrijk is dat het probleem niet meer in de focus ligt.
Als ik thuis ben, helpt het ook vaak om even een boek te pakken en te lezen of te zingen. Dat doe ik ook regelmatig stoïcijns door een woedende bui heen. Onze jongens houden zo van zingen en lezen, dat meestal al halverwege de eerste bladzijde, iedereen tevreden naast me zit en luistert.

3. Geduldig blijven en resonantie
Als mijn zoons in huilen uitbarsten om het niet krijgen van hun zin, dan neem ik ze vaak bij me, of ga op de grond bij ze zitten. Ik zeg dan dat ik zie dat het ze verdrietig maakt en dat ze wel even mogen uithuilen. Ik probeer altijd geduldig te blijven en niet meer te praten over het voorval.

4. Rustig een uitweg bieden uit het drama
In een supermarkt of een andere openbare gelegenheid, is het soms moeilijk om een uitweg te vinden. Soms lagen mijn kinderen brullend op de grond vanwege iets wat ze wilden hebben en niet mochten meenemen. Ook ik ben weleens met een schreeuwende en trappelende peuter onder mijn arm naar buiten gelopen, terwijl bij mij, rood aangelopen, de zweetdruppels over mijn rug parelen.

Liever ga ik even naast het kind in dramatoestand zitten. Ik zeg het rustig dat ik zie dat het teleurgesteld is, maar dat we nu boodschappen moeten doen en ik nu naar de volgende gang ga. Ik zou het gezellig vinden als hij meegaat, maar als hij nog even wil blijven liggen dan is dat ook oké. Ook in dit soort situaties probeer ik soms af te leiden door bijvoorbeeld het kind om hulp te vragen bij het dragen van de zware zak appels of het vinden van het brood.

5. Andere oorzaak
Kijk of er achter de driftbui een andere oorzaak verscholen gaat. Vaak kan een klein probleempje de trigger zijn van ongemak of verdriet op een ander vlak. Is een kind misschien te moe? Moet een kind toevallig heel nodig naar de wc, maar heeft het dat nog niet goed in de gate? Honger is ook een oorzaak wat tot ernstige woedeaanvallen kan leiden.
Ook groter verdriet kan de oorzaak zijn van onverklaarbare driftbuien. Houd dus altijd je oren en ogen goed open, wellicht schreeuwt je kind om hulp.

Uittesten en onderzoeken is noodzakelijk om te kunnen leren en groeien

Mijn oudste zoon heeft het gelukkig snel geleerd. Ik moest er stiekem altijd wel om lachen. Dan lag hij woedend ergens op de grond te brullen en na mijn korte, liefdevolle boodschap liep ik dan verder. Dan hielt meneer op met huilen, stond verbaast op, liep naar mij toe en ging daar op de grond liggen om weer verder te gaan met brullen en woedend om zich heen trappelen.
Na 5 x dit soort aanvallen was het klaar.

Mijn middelste zoon, heeft zoals gezegd vaker last van drama. Ik zie bij hem gewoon het onvermogen en de paniek om om te gaan met voor hem lastige situaties. Bij hem speelt ook vaak vermoeidheid, honger of naar de wc moeten mee. Als zoiets op de achtergrond speelt, kan hij zelfs een uitbarsting krijgen als ik vraag of hij zijn sokken aan wil doen. Bij hem werkt het niet om te hameren op de afspraak, hier werkt eigenlijk alleen mijn, bij mij laten uithuilentechniek en afleiden het beste.

Mijn jongste zoon van 1 jaar begint langzaam te verkennen wat mijn en zijn grenzen zijn.

Het is maar een fase

Ik besef dat dit aftasten van grenzen een proces is dat duurt tot onze kinderen volwassen zijn! Het is fijn, om nu bij kind drie, eindelijk te kunnen zien dat al dat uittesten en onderzoeken noodzakelijk is om te kunnen leren en groeien.  Ik zie het (meestal) niet meer als irritante karaktertrekjes of als een aanval tegen mij. Daardoor is de omgang met dit soort gedoetjes een stuk geautomatiseerder en minder vermoeid. Want consequent zijn en het gevoel de strijd te moeten aangaan, is verschrikkelijk vermoeiend.... en dat zal het nog wel even blijven!

Verheugen jullie je ook al zo op de puberteit?

Geplaatst in Elke dag een mamadag, Opvoedvraagstukken en getagd met , , , , , .

2 reacties

  1. Pingback: 12 stappen naar ontspannen opvoeden | Bientjes Everyday Mommyday

  2. Pingback: Huilen begrijpen; waarom huilen net zo belangrijk is als lachen | Bientjes Everyday Mommyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *