Omgaan met advies en de druk om te presteren.

Advies. Besef je dat ieder mens uniek is.Unieke ouders en unieke kinderen!

Vanaf de dag dat je een kindje verwacht, word je overladen met eindeloos veel gevraagde en ongevraagde adviezen. Fijn! Want je kan nog een hoop leren! Vervelend, want je kan je er soms ook behoorlijk onzeker door gaan voelen.

Ouders (en ik durf hier heel gewaagd vooral moeders te noemen) zijn behoorlijk streng voor elkaar. Ga maar eens op een forum of een Facebookgroep kijken. Al bedoelen de meeste mensen het zo kwaad niet, de meningen vliegen je om de oren! En ben je (door hormonen) niet zo goed gewapend tegen de soms behoorlijk felle ideeën, dan kun je er flink ongelukkig van worden. 

Ieder mens is anders en elke ouder heeft ook het recht zijn eigen weg met de eigen kinderen te zoeken en te vinden. Daarbij is elk kind anders en verloopt geen ontwikkeling hetzelfde!

Advies nodig? Het geeft soms inzicht, inspiratie en nuttige handvaten.

Adviezen kunnen zeker helpen. Ik lees zelf graag boeken over de verschillende leeftijdsfasen of boeken met een opvoedkundig thema. Ze geven me inzicht, inspiratie en soms ook hele nuttige handvatten. Ook zijn er hele fijne groepen bij Facebook, waar je zeer waardevolle en betrokken antwoorden op je vragen kan krijgen.
Ik geef ook graag advies, omdat ik denk dat ik na 3 kinderen en mijn werk als juf en in de gehandicaptenzorg een flinke dosis ervaring heb opgedaan. Al ben ik mij er altijd van bewust dat wat voor de een werkt, voor de ander misschien helemaal niet hoeft te werken. We zijn tenslotte allemaal uniek!

Wat voorbeelden:

Advies kan soms behoorlijk verwarrend zijn! 

Slapen is zo’n bekend thema. Er zijn al oneindig veel boeken geschreven en minstens zoveel woorden over gesproken, over hoe je het voor elkaar krijgt om je nachtbraker tot een zoete slaper om te toveren.

Je kraamzorg zegt dat het levensgevaarlijk is je kind bij je in bed te nemen. Je beste vriendin zweert bij het samen slapen. Zij noemt het kindermishandeling om een kind af te dwingen om in zijn eigen bedje te laten slapen.
Op internet lees je dat psychologen aan de hand van onderzoeken bewezen hebben dat het laten huilen van een kind erg slecht is. Je eigen moeder zegt dat het echt niet schaadt om een kind zich even in slaap te laten huilen (dat heeft ze tenslotte ook bij jou gedaan). De buurvrouw schijnt het ideale kind te hebben, want dat slaapt al sinds de geboorte door. En dat terwijl jij met je 10 maanden oude baby al gelukkig bent als je maar 2 keer wakker hoeft te worden in de nacht.

Hoe moet je als jonge ouders daar nou wegwijs in worden? Terwijl jij met je kind door het huis wandelt om het in slaap te krijgen, of je grotere kind voor de 3e keer die nacht terug naar zijn eigen bed stuurt, maak je je zorgen over of je nou een goede ouder bent!?

Definiëren wij ons over de competenties van onze kinderen?

Een ander belangrijk thema waar veel gesprekken over gaan is de vergelijking van de vaardigheden van de kinderen. 
Om de een of andere reden vinden wij het (tegenwoordig?) oneindig belangrijk dat onze lieve zieltjes perfect zijn en alles als eerste en als beste kunnen. Ze moeten het liefst als eerste van de babygroep kunnen kruipen, kunnen lopen en kunnen praten. Ze moeten als eerste kleuter hun veterstrikdiploma halen, in 10 talen dank je wel kunnen zeggen en natuurlijk al lang kunnen lezen, rekenen en schrijven.

En daarna gaat het door. Ouders scheppen trots op over hun fantastisch voetballende kind, de geweldige cijfers op school, het kunstzinnige talent en de potentie om naar de universiteit te gaan. Natuurlijk is dat voor een deel trots, en dat mag je zeker zijn op je kinderen! Maar schuilt er niet ook een angst achter? We willen niet dat onze kinderen achterlopen of buitenbeentjes zijn. En het lijkt alsof je niet perfect bent als je niet minimaal aan de universiteit gepromoveerd bent (Pieter Derks maakte daar een leuk item over). 

Waarom moeten onze kinderen vanaf de geboorte alles al perfect kunnen? Waarom moeten onze kinderen zo snel groot worden en zo snel mogelijk voor alles het beste slagen?
Maken wij ouders het elkaar soms extra moeilijk door zo hoge eisen te stellen? Definiëren wij onszelf zo over de competenties van onze kinderen? Is het kapitalistische concurentiedenken zelfs in de opvoeding doorgedrongen?

Laat je NOOIT onzeker maken! 

Door de sociale media; door de eindeloze stroom van ouders die trots de mooiste kanten van het ouderschap laten zien, worden de dingen die in onze normale levens niet zo perfect lopen negatiever en uitvergroot. Ben je ervan bewust dat er geen perfecte ouders bestaan. In elk huishouden lopen dingen anders dan we willen en elke ouder kent het gevoel van onmacht omdat iets niet lukt of de kinderen zich niet zo gedragen als we ons hadden voorgesteld. 

Kinderen hebben liefde en zorg nodig én tijd om zich te kunnen ontwikkelen. Geen ontwikkeling verloopt het zelfde. Ieder kind ontwikkelt zich anders en al die verschillen maken elk mens uniek. En zo hoort het ook!

Laat je NOOIT onzeker maken door een ander die zegt dat zijn of haar spruit al dit of dat doet. Laat je nooit het gevoel geven dat jouw kind minder is doordat het zich anders ontwikkelt.

Stap voor stap. Ieder in zijn eigen tempo. Volg je moeder- of vaderhart en je doet goed!

Geplaatst in Elke dag een mamadag, Opvoedvraagstukken, Ouderschap algemeen en getagd met , , , .

Eén reactie

  1. Pingback: Tweetalig opvoeden, doe dat maar niet! | Bientjes Everyday Mommyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *