Rauwe werkelijkheid

HelikopterDeutsch

Op het strand in Scheveningen gebeurde vorige week iets gruwelijks. Een man verdronk in zee. 100 meter bij mij vandaan volgende een hartverschurend tafreel van eindeloze hartmassage, gillende sirenes en een traumahelikopter.
Dat beeld ken ik helaas al te goed. Vandaag 24 jaar geleden verging het mijn moeder net zo. Als 11 jarig meisje zag ik hoe mijn moeder de strijd met de zee verloor.

Waarom ik dit deel?

Sommige mensen zouden het voor zichzelf te persoonlijk vinden om via social media te delen. Het is té confronterend, te sensationeel, te ver buiten mijn bloggerniche. Dat zal voor elk mens anders zijn. Ik zie het zo:

1. Het is goed voor mij om dit verhaal te vertellen. Het is namelijk míjn verhaal. Traumaverwerking houdt nooit op en elke gelegenheid om het verhaal eruit te gooien brengt mij meer bij mijzelf én geeft me meer lucht om te ademen.

2. Dit verhaal is medebepalend voor wie ik ben, voor mij persoonlijk én voor mijn moederschap. Het verklaart voor een deel waarom ik fulltime moeder ben. Ik hoor bij mijn kinderen en zij bij mij. Ik ben er altijd, ook als zij uitvliegen. Je weet maar nooit wat het leven met je in petto heeft...

De foto van mij is genomen vlak voor mijn moeders sterven. Zoals de sensatiebeluste/ongegeneerde 'pottenkijkers' op het strand kijken naar iets wat ze, afgestompt, uit televisiebeelden kennen, zonder het bewustzijn dat dit wat ze zien de rauwe werkelijkheid is, zo kan ik naar mezelf kijken en me afvragen: "Is dit werkelijk een deel van mijn biografie?"

Hieronder mijn verhaal dat ik als kind na het sterven van mijn moeder schreef. 

10 augustus 1994

Dit meisje verloor haar moederHet is 10 augustus, het is nog vroeg in de ochtend maar al heel warm. We gaan met de familie naar het strand. Gisteren zijn we hier, in Moliëts aangekomen. We hebben twee weken vakantie in de Pyreneeën achter de rug en dit is onze tussenstop aan de Atlantische Oceaan. We blijven hier maar een dag, daarna gaan we terug naar huis.

Het zand is warm, zelfs heet. Een flinke bries zorgt voor hoge golven. Er zijn veel mensen op het strand en we besluiten een beetje verderop te gaan liggen.
Vanuit de duinen stroomt een riviertje ruw de zee in. Daar moeten we doorheen, want achter dat riviertje is het rustiger. Mama is in mijn ogen heel angstig en paniekerig over de stroming in het water. 

Als we een plekje hebben gevonden en onze spullen hebben neergelegd, gaan we de zee in. Ik loop met mijn vader en twee broers een eind het water in. Het water is lange tijd niet zo diep, maar trekt krachtig aan onze benen. Iets na ons volgt ook mama. Ze is wederom angstig, ze vindt de zee voor mij te gevaarlijk en wil dat ik uit het water ga. 
Mijn moeder neemt mij aan de hand en we lopen samen terug. De weg is deze keer zwaarder en we merken dat de stroming ons meetrekt. We proberen eruit weg te komen, maar komen in een steeds dieper gebied terecht. De golven worden steeds hoger en komen steeds sneller achterelkaar. Mama en ik merken dat het niet goed is en schreeuwen om hulp. We zien papa en mijn broers een stuk verderop lachend door de zee gaan, maar ze kunnen ons niet horen door een woeste gebulder van de steeds wilder wordende golven.

Mama klemt mij vast aan de bandjes van mijn badpak en we gillen, maar ons gegil verdwijnt in het helse kabaal van de zee.

Opeens is mama weg, ze houdt me niet meer vast.  
Ik trappel met mijn benen en moet moeite doen om boven water te blijven. Het voelt aan als een gevecht met de zee en het wordt steeds zwaarder en de mogelijkheid om adem te halen steeds kleiner.
Op dat moment zie ik mama weer, of eigenlijk de rug van mama, haar hoofd is onder water.
Meteen wordt ze weer meegenomen, weg van mij, voorgoed weet ik.

Weer een golf die mij onder water houdt en voor mijn gevoel stroomt het zoute water mijn lichaam binnen. Er is geen tijd om te denken, lucht, ik moet ademen! Proestend kom ik boven water, weer een golf, ik kan niet meer, mijn benen doen pijn, hoe kom ik ooit weer boven?
Dan wordt ik rustig. Het lichtgroene schijnsel kalmeert mij en het ruisen van de zee verdwijnt naar de achtergrond, ik stop met bewegen.

Dan kom ik weer boven, alles begint weer, ik mag niet opgeven!
Op dat moment zie ik twee jongens en schreeuw; harder schreeuwen kan ik niet! Ze zien me! En ze komen naar mij toe.
Ik word aan een beachbord vastgebonden en bij elke golf tillen zij me boven het water uit, zodat ik geen water meer binnen krijg. Als ik eenmaal weer adem kan halen, roep ik in een soort gebroken Duits dat mijn moeder dood ergens in zee ligt.
Eén van de twee jongens gaat opzoek naar mama, de andere blijft bij mij en help mij aan de kant. Hij brengt mij naar zijn moeder die een handdoek om mij heen slaat en mij bij zich neemt.

Als ik iets gekalmeerd ben, helpt zij me zoeken naar de plek van mijn familie.
Al van verre zie ik mijn broers gemoedelijk baechballen. Zij hebben geen idee! Als ik vertel dat mama dood is, word ik in de armen genomen. Mijn ene broer loopt in de richting van zee waar een groep mensen is ontstaan. Het is de jongen gelukt om mijn moeders lichaam te vinden. Mijn vader die naar ons gezocht heeft, is daar; alles wordt ingezet om mijn moeders leven te redden!

Mijn andere broer neemt me mee en zegt dat ik er niet heen moet kijken. We lopen samen naar onze plek op de camping. Terwijl we lopen vliegt een helikopter over ons hoofd richting mama.

Een tijd nadat mijn broer en ik bij de tenten terug zijn, komt mijn andere broer met mijn vader. Ze vertellen dat mama naar het ziekenhuis is vervoerd per helikopter en dat wij daar zo heen kunnen gaan.
Ik kruip in mijn bed in de tent, ik proef zout in mijn mond, maar voel verder niks.

Later vertrekken we richting het ziekenhuis in Dax. Daar aangekomen, wordt papa meteen meegenomen door een verpleegster, wij kinderen moeten in een wachtkamer wachten.
Mijn broer zegt mij dat ik niet de moed moet verliezen en dat er nog hoop is! Wellicht heeft ze geluk gehad zegt hij; ze heeft wel mooi een tourtje in de helikopter gehad.

Even later komt papa terug. Hij neemt ons zonder veel woorden mee naar de auto en we rijden een stukje. Op een klein parkeerterreintje zet papa de auto neer. We lopen naar een grasveldje aan de rand van een slootje. Papa begint te praten maar stopt en trekt mij dicht naar zich toe. Het enige wat hij dan zegt is dat het heel erg is en dat het niet erger kan...

De tijd die volgt is leeg, idioot normaal. Er moeten dingen geregeld worden.
Ik denk erover dat ik nu de enige vrouw in huis ben en overleg met mezelf welke taken daar dan wel bij zullen horen. Mijn broer zegt dat wij een grote wond hebben gekregen door wat wij hebben meegemaakt en dat deze moet helen. We mogen er geen zout op strooien maar moeten de wond met zorg behandelen. Nooit zal hij weg gaan, altijd blijft het litteken achter. Ook dan kunnen we gaan krabben omdat het zo lelijk staat, maar we moeten het accepteren en ermee door het leven leren te gaan.

We vliegen naar huis. Mijn eerste vlucht is fantastisch! Mama's lichaam komt pas 10 dagen later naar Nederland. 
Midden in de nacht komen we thuis aan. Onze 2 poezen verwelkomen ons en het lijkt wel alsof ze weten wat er gebeurd is.

The story goes on...

eind goed al goedMet 11 jaar verloor ik mijn moeder in de golven van de Atlantische Oceaan. 11 jaar later ben ik terug gegaan naar de plek des onheils om de confrontatie met die zee aan te gaan.

Mijn dierbare vriendin ging gezellig mee en we maakten er een geweldige vakantie van. Ik ben met haar in zee gegaan en heb de golven en de krachtige stroming een paar flinke stompen verkocht.
Toen sloten de oceaan en ik vrede.

Tijdens een romantische zonsondergang droomden we over leuke jongens aan onze zijde. En alsof onze wens gehoord werd, leerden we een groepje Duitse jongens kennen.

Onder de sterren, bij de branding van die onstuimige, prachtige, levensverwoestende, romantische oceaan, leerde ik mijn Duitse droomman kennen.

Met 11 verloor ik mijn moeder, maar redde twee Duitse jongens mijn leven.
Met 22 wérd een Duitse jongen mijn leven.

Inmiddels zijn we 13 jaar, een huwelijk en 3 kinderen verder. Als wij niet samen alle woelige wateren van het leven doorstaan, dan zijn we sukkels. Aan mijn moeders inzet zal het iig niet liggen😉.

Dank je mam voor je cadeau. Knuffel naar de hemel!😘

Ontmoeting met twee ridders

Op 1 december 2018 is de cirkel helemaal rond geworden. Na 24 jaar heb ik mijn redders ontmoet. Lees hier!

Geplaatst in Everyday Mommy Bientje.

8 reacties

  1. Lieve Eveline,

    Dank je wel voor het delen van dit enorm heftige verhaal waar jij je hele leven mee te dealen hebt. Ik bewonder je daadkracht om er zo open mee om te gaan steeds maar zoekend om het ergens een plek te geven…………..maar het gemis zal altijd blijven.

    In verbondenheid
    Reini Brouwer

  2. Lieve Reini,

    Dank voor je lieve reactie! Het is een heftig verhaal uit onze biografie. Jij bent een van die dierbare personen die mij helpen herinneren aan mijn moeder. Fijn jou te hebben :)! Tot gauw,

    Liefs, Eveline

  3. Wat diep ontroerend, een alles bepalende gebeurtenis. Ja, zo wordt onze geschiedenis geschreven. We hebben er niet om gevraagd, we moeten het dragen.
    Je zinnetje ‘toen sloten de oceaan en ik vrede’ raakt met heel erg.
    Je hebt gelijk, om je verhaal te vertellen. Ik knoop dat in mijn oren.

  4. Pingback: Tweetalig opvoeden, doe dat maar niet! | Bientjes Everyday Mommyday

  5. Pingback: Terug naar 10 augustus 1994 | Bientjes Everyday Mommyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *