Terug naar 10 augustus 1994

Moliets PlageAfgelopen zomer deelde ik met jullie mijn verhaal dat ik als kind schreef over de verdrinkingsdood van mijn moeder. Naar aanleiding van de vele dierbare reacties besloot ik dat het tijd was om de twee jongens, die mijn leven redde en mijn moeder uit zee haalde, op te sporen.

Dank je Facebook

Mijn verhaal (lees hier) is natuurlijk een heel persoonlijk verhaal. Om mijn moeder te blijven herinneren en om ook een stukje meer over mijn keuzes in mijn moederschap uit te leggen, besloot ik dat ik er niets mee zou verliezen door mijn biografie zo openbaar te maken. En hoewel ik Facebook bij tijd en wijle verafschuw, kan ik niet ontkennen dat het in dit geval werkelijk mijn zege is geweest.

Ik maakte namelijk een zoekbericht voor Facebook, wat heel vlijtig en liefdevol gedeeld werd. Zo groot als de wereld is, zo klein is de wereld ook, want uiteindelijk lagen mijn redders zo voor het oprapen.
Mijn jongere broertje had wat speurwerk op social media en google gedaan en had mij een lijstje met opties gestuurd. Stuk voor stuk mannen met de naam Tim, ongeveer 40 jaar, komende uit Berlijn en met een broer.
Een beetje onzeker heb ik de meest waarschijnlijke Tim persoonlijk via Facebook aangeschreven. Hij was wat te jong in mijn beleving, maar ik dacht: "Nooit geschoten altijd mis!"

Bericht voor FacbookJa, dat ben ik!

En waarachtig, binnen een aantal minuten kwam al het nuchtere en verlossende antwoord: "Ja, dat ben ik!"
Compleet overdonderd barstte ik in snikken uit en kon werkelijk niet geloven dat na 24 jaar met deze wens te hebben rondgelopen, mijn redders opeens daar voor het grijpen waren.

We schreven vol ongeloof op en neer en besloten snel een afspraak te maken. Ik werd zeer gastvrij uitgenodigd in het huis van de ouders van deze tweeling in Berlijn en mijn broers en vader moesten vanzelfsprekend met mij mee.

De volgende stukjes deelde ik dit weekend op mijn social media blog:

30 november 2018

Mijn lieve moeder met mij als kindMorgenochtend is het zover, dan stap ik in de trein naar Berlijn om twee superhelden te ontmoeten die mij als 11 jarig meisje gered hebben uit de golven en mijn stervende moeder uit zee hebben getrokken. Zij waren 14 jaar, stel je eens voor...
Het is eindelijk tijd om de missende puzzelstukjes te vinden en de cirkel rond te maken.

Mijn 2 kleuters weten de mooiste woorden. In hun onbevangenheid, waarbij de volwassen zwaarte nog niet aanwezig is zeggen zij: "Mama, eigenlijk zijn die twee jongens ridders, jij de prinses en de zee is de draak. Die ridders hebben de draak overwonnen en mama de prinses gered.
Oma F. moest geofferd worden omdat ze een engel mocht worden. Een beschermengel zodat zij over onze familie kan waken".

Oh wat hou ik van hun wijze verklaring van de wereld. Echte Vrijeschoolkinderen 😜😍.

Deze ietwat gespannen prinses maakt zich nu klaar. Ik verheug me gigantisch op mijn reis morgen waar ik 2 helden en weer even dat 11 jarige meisje in mij mag ontmoeten.

2 december 2018

Twee ridders met de prinses.Hoe vat je in hemelsnaam een dag samen, zoals mijn dag gister?

1 ding weet ik zeker, het was een dag om in een doosje te doen. Een gezellige dag met een vreemd, maar toch zo bekend en lief gezin. Een emotionele, verbonden dag omdat je samen die paar minuten van je leven deelt die het onderscheid maken tussen dood en leven. Mijn biografie die na die dag in 1994 verder kon gaan omdat twee 14 jarige jongens zagen dat dat meisje zou sterven als zij niet zouden helpen.

Ik heb ontdekt dat deze dag niet alleen goed was voor mij of mijn gezin, maar dat mijn twee levensredders in al die jaren ook gewenst hadden om elkaar nog eens te zien. Dat het goed was om onze verhalen te delen zodat ook zij weten dat ze niéts beter hadden kunnen doen maar dat ze helden van het eerste uur zijn!

Nu pas heb ik begrepen dat niet alleen ik vechtte voor mijn leven, maar dat ook zij, door hun te hulp schieten, het gevaar, de machteloosheid en de angst gevoeld hebben voor de oceaan. Dat ook zij niet hadden overleefd zonder elkaars houvast en dat bodyboard. Dat ze met moeite mij met een lijn aan dat bodyboard hebben vastgemaakt, hoe ze mij weer kwijt raakte en door die lijn weer terug konden halen uit die kolkende, witte bruismassa. Het was fijn om nu niet alleen, maar samen weer die mij zo bang makende, helshoge golven te voelen, die zonder pauze over ons heen omsloegen en ons de lucht namen.

...en het verhaal van Tim hoe hij, nadat hij mij met zijn broer aan land had gebracht wéér die zee in is gegaan en heeft gevochten om dat slappe lijf van mijn lieve moeder ook aan de kant te trekken. Hoe niemand hem hielp tot hij in de branding was en hoe hij met zijn broer nog gerend heeft voor een spoedarts.

Superman beker voor mijn 2 riddersEr zijn maar weinig mensen die zo moedig zijn. Ik hoop dat ze vanaf nu met elk slokje uit hun superman beker beseffen hoe dankbaar ik hen ben😗.

Lieber Tim und lieber Steffen,

das war gestern wunderbar bei euch. Ich bin total glücklich und freue mich schon auf ein Wiedersehen!
Liebe Grüße und ein Danke schön an eure tolle Familie!

Geplaatst in Everyday Mommy Bientje, Leven met verlies en getagd met , , , , .

Eén reactie

  1. Pingback: Rauwe werkelijkheid | Bientjes Everyday Mommyday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *